Przysięga?

Ja, mistrzyni odkładania wszystkiego na później, uroczyście postanawiam, nie odkładać na później nic.

Plany, plany, plany

Jeżeli wszystko pójdzie po mojej myśli, w ciągu najbliższych 30 dni uda mi się zrealizować co najmniej 4 punkty z mojej listy:

1.  Cztero-, a w zasadzie pięciodniowy Open'er
2.  Maraton Zumby na plaży- Mielno.
3. Parasailing.
4. Koncert- back to impreza studencka, czyli Rihanna w Gdyni:)

Będzie się działoJ

A już dzisiaj nowe wyzwania, nowa praca, nowi ludzie, wszystko All New:)

Depresja bezrobotnego

I tak, z pełną tego faktu świadomością, przyznaję się, że już po tygodniu bez pracy dopadła mnie depresja bezrobotnego…

Robię nic, czyli wstaję późno, jem niewskazane pokarmy (chipsy, batony, lody), pół dnia spędzam przed komputerem przeglądając oferty pracy, po czym kończę oglądając seriale, ślęcząc nad facebookiem (totalnie bezcelowo). Jakby na to nie spojrzeć brakuje mi tylko piwka i widzę klasyczny obrazek zmęczonego życiem bezrobotnego.

Ten tydzień zaowocował też kilkoma przemyśleniami: boję się być sobą, jestem wycofana, niepewna siebie, niepewna tego czego chcę. Jak mogłam do tego dopuścić??? Przecież nigdy taka nie byłam. Tak nie może być!!! Muszę przestać się bać.

Koniec z tym!!!! Ewa is back!!!!

Chaos...

Jeszcze nigdy w życiu nie czułam takiego niezdecydowania…. Przedziwne uczucie.  Nie wiem czego chcę, nie wiem czy zmierzam w dobrym kierunku. Gdyby tak ktoś zdecydował za mnie…

Tak bardzo nastawiłam się, że przez co najmniej najbliższe dwa tygodnie nie będę pracowała, że zaproszenie na rozmowę kwalifikacyjną było dla mnie rozczarowujące. Telefon otrzymany w 4 godziny po wysłaniu CV, powinien być przecież odebrany jako sukces.  Czy ja kiedyś będę z siebie zadowolona???

I tylko chaos w mojej głowie… Pozostaje mi tylko wierzyć, że to znak dużych i dobrych zmian...

Praca, praca i po pracy...

Dziwne to uczucie czuć ulgę i poniekąd satysfakcję, podczas gdy wszyscy najbliżsi, boją się, że porażka jaką niewątpliwie jest utrata pracy, przyczyni się do wpadnięcia w depresję, alkoholizm, czyli innymi słowy- wszystko co kojarzy się z utratą pracy.

Mam nadzieję, że kryzys mnie nie dopadnie i nie będę musiała szukać pracy gdziekolwiek.

Wiem czego chcę, czas najwyższy to zdobyć!:)

Failure make us stronger?

Pierwsze porażki....

Tak, tak, zaczynam od porażki. Nie udało mi się utrzymać w dietowym postanowieniu, nie udało mi się wstawać codziennie  o 6 rano i nie udało mi się odzwyczaić od kawy. Mimo, że nie mamy jeszcze 16-go, już wiem, że moje nowe Ja będzie budowane na pierwszej porażce. Ale przecież co nas nie zniszczy to nas wzmocni, czyż nie tak?

Ale nie poddaję się. Tworzę zatem listę rzeczy do zrobienia w ciągu najbliższego miesiąca:

1.Porządki- ciuchy, dokumenty, komputer. Wyrzucam wszystko co nie jest mi potrzebne. Po egzaminie komputer oddaję w dobre ręce informatyka - wymiana obudowy, baterii, ogólne sprzątanie.

2. Detox- trzeba oczyścić organizm. Od dzisiaj ( z małą dyspensą na dzień wesela Wioli) nie jem słodyczy, fast foodów, pizzy, wysokokalorycznego pożywienia. Piję 2 litry wody dziennie, a aktywność fizyczną utrzymuję na wysokim poziomie:).

3. Internetowy odwyk- z internetu korzystam jedynie w sposób przemyślany. Koniec z bezmyślnym przeglądaniem stron internetowych i facebooka!

4. Koniec z odkładaniem na później!!! Zaczynając od mycia naczyń odrazu po skorzystaniu, poprzez prasowanie ciuchów możliwie jak najszybciej po zdjęciu z suszarki, a kończąc na nieodkładaniu na później rzeczy do zrobienia zawodowo.

 5. Realizacja planów zawodowych- koniec z obijaniem się w pracy, tłumaczeniem, że coś jest kogoś winą, pracuję dla siebie, na siebie, dla własnej przyjemności!

6. Marudzenie mode off! Koniec z narzekaniem, bo przecież Życie jest piękne i tylko ja mogę je zmienić!

Chciałabym przełożyć postanowienie o moim wczesnym wstawaniu i kawowym odwyku na później, po egzaminie, ale kłóciłoby się to z postanowieniem o nieodkładaniu na później, zatem do listy dopisuję i to, chociaż priorytet tych zmian jest odrobinę niższy;)

Who run the world

I stało się, długo wyczekiwany koncert jest już tylko wspomnieniem. Nie da się ukryć, że zdecydowanie, artystycznie, był to jeden z lepszych  koncertów w jakich miałam przyjemność uczestniczyć. Jednak nie mogę powiedzieć, że będę wspominać go jedynie pozytywnie. 

O nagłośnieniu na Orange Warsaw Festival słyszało się dużo. Dużo i źle. Niestety koncert na stadionie nie poprawił jakości odbieranego i dźwięku i już na koncercie Basemant Jaxx okazało się, że krążące opinie są niestety prawdą. Na szczęście dźwiękowcy troszkę popracowali i już o 23.00 okazało się ,że jest zdecydowanie lepiej. Nie rewelacyjnie ale na pewno było wyraźniej.  Nie zmienia to jednak faktu, że słów, które wypowiadała Beyonce trzeba się domyślać. W sumie do dzisiaj nie wiem, czy powiedziała, że jeszcze przyjedzie, czy może że nie pojawi się wcale.

Położenie sceny też pozostawia wiele do życzenia. Dopiero, kiedy Beyonce usiadła na fortepianie mogłam spokojnie ją widzieć. Wygląda na to, że wystarczyłoby ustawić scenę pół metra wyżej i każdy widz, nawet stojący na płycie gdzieś na szarym końcu  miałby okazję zobaczyć chociaż mały poruszający się punkt ( w sumie dopiero w momencie kiedy pół koncertu stałam na palcach zwróciłam uwagę , że może jednak jest jakiś sens przychodzenia na koncert w 10 cm szpilkach).

               

  Organizatorzy Orange Warsaw Festival nie pomyśleli też o kontroli nad przepływem osób między płytą a trybunami. Panował tam jeden wielki chaos. Osoby,  które miały bilety wykupione na płytę mogły swobodnie wejść na trybunę i z tamtego miejsca oglądać koncert, co z pewnością było jawną niesprawiedliwością, bilety na trybunę były droższe, co więcej widz siedzący obserwujący koncert właśnie z trybun powinien mieć większy komfort oglądania.

                Tyle o koncercie.

Reasumując Beyonce mega na plus, organizatorzy  zdecydowanie nie popisali się, a jedynie gwiazda formatu Beyonce, może mnie przekonać do uczestniczenia w  kolejnej edycji Orange Warsaw Festival .